Gracias a colaboración de Diana Vigo que nos facilitou un documento histórico que procede xa dos seus antepasados e onde o seu bisabuelo coleccionaba recortes de periódicos daquela época (1900-1930) e onde sempre Camariñas era a protagonista.

Nesta ocasión fixámonos nunha poesía de Faustino Lastres Pazos de Octubre de 1910 e que leva como título "SOEDADES"; escribía dende Buenos Aires e aqui mostramos algunha das mellores estrofas que compoñen esta preciosa poesía. Supoñemos que foi publicada nalgún libro ainda que si quedou constancia na prensa daquela época. Nós recuperamos este bello poema para os camariñáns e os moitos amigos de Camariñas que a diario visitan a súa casa do Diario Camariñán e tamén nos escoitan a través da internet en Radio Camariñas.

(a poesía está transcrita tal cual aparecía na prensa.....decímolo sobre todo polo tema dos acentos)

Dividimos a poesía en dúas partes debido a súa extensión.....a 2ª parte incluiremola este sábado ou domingo.

"SOEDADES"

Camariñas, Camariñas

algúen che quixo mercar

E o que merque Camariñas

A de tér mais pesetiñas

que areiñas ten o már.

Camariñas, meu curruncho,

moito me fas tolear

non séi que malva ou fiuncho,

Onacér n´ese teu cuncho,

houbóme asi de embruxar.

.........

Non sei vale mas calar

pero eu seique morreria

de mal de melanconia

si me chegase a faltar.

Como non chei de ter diante

Bálsamo Camariñán

anque de ti esté distante

si tua campiña é "un diante"

e tua ria "un talismán".

....

¡ Ay ! parece que estou vendo

e eso que tan lonxe estou

no castelo o mar fervendo

en "Merexo" o sol nacendo

c´os raños en Penafrou.

¡ Buria enteira ! nas agras

do millo na recolleita

cargando tabla as gabarras

e unha lancha p´ras fumadas

sobre bolina se deita.

Fumiando as chimineas

tocando o corno as sardiñas

que do mar as lanchas cheas

fan vir xente d´as aldeas

a mercala a Camariñas.

.....

E ala n´a costa da morte

erguese sobre os peñascos

o villano sempre forte

contra os embates do norte

dos rayos e dos chubascos.

o faro que d´esd´o mar

alumbra tod´a comarca

parece a costa un altar

en que ali sempre han d´estar

a Virxe do Monte e da Barca

Si algún dia ¡ Pasaxeiros !

desde ourizonte lexano

divisas os seus luceiros

sacadevolos sombreiros

ante o gran faro Villano.

(CONTINUARÁ.......)

Non te perdas a 2ª parte da poesía este sábado ou domingo........